عاشقانه

الو ... الو... سلام

امشب به سوگ ارزوهايم نشسته ام و در غم نبودنت اشك فراق مي ريزم...

امشب شمع حسرت ارزوهاي بر باد رفته ام ذره ذره اب ميشود...

امشب براي مرگ ارزوهايم لباس سياه پوشيده ام ...

كاش امشب كسي براي عرض تسليت به خانه دلم مي امد...

كاش امشب تو بودي و دلداري ام ميدادي و دفتر كال ارزوهايم را ورق ميزدي ...

اما...اما افسوس كه تو نيستي و زندگي بي تو قشنگ نيست

در گوشه نشین ترین صندلی کلاس نشسته بودم و به او فکر می کردماستاد گفت:

معشوق به عاشقی گفت :

در سر گذرگاه نشین تا زمانی که معشوق از انجا گذر می کند تو را ببیندو

عاشق سر خوش از دیدار معشوق ...

اما زمانی خواب بر شوقش غلبه کرد و در ان هنگام که عاشق خواب بود

 معشوق امد و یک گردو در جیب او انداخت و رفت ...پس لحظه ای از خواب

 برخاست و دست در جیب خود کرد گردو را برداشت و فهمیدی شرط عاشقی

را باخته....

من به استاد نگاه کردم که استاد گفت :((عاشقی که گردو بازی کند لایق وصال نیست))

زیبایی عشق به سکوته نه فریاد.

زیبایی عشق به تحمله نه خرد شدن و فرو ریختن.

عشق خیالی ست که اگه به واقعیت برسه دیگه طعم شیرینشو از دست می ده

عشق یه کویره که عاشق تشنه با رویای سراب معشوق قدم به جلو میذاره.

عشق راه ناهمواریه که وقتی ازش گذشتی و تمام سختیا رو پشت سر گذاشتی می رسی

به جایی که اصلا تصور نمی کردی آخرش این باشه مثل کسی که از کوهی بالا می ره به امید

اینکه ببینه پشت اون کوه چیه؟

 لذتش فقط امید و رویای رسیدن به اون بالاست وقتی رسیدی می بینی هیچی پشت کوه نبوده

 و نیست ناامید و خسته می شینی به این همه راهی که اومدی فکر می کنی.

 البته اگه بین راه سقوط نکنی.

عشق سخن گفتن با نگاهه.

عشق امید به رسیدن و ترس از نرسیدنه

در آستانه كوچه زندگي ،‌ دفتر تقديرم را نظاره مي كنم

كه دستان قدرتمند سرنوشت آن را ورق مي زند

و نوشته هايش را قلم قسمت تغيير مي دهد

آرزوي اين را داشتم كه روزی بتوانم بوته سرنوشت را

از ريشه بخشكانم

تا هيچ وقت نتواند دفترم را با دستان بي مهرش ورق زند

و آنان را كه دوستشان دارم هيچ گاه با تكرار واژه

 قسمت از من نگيرد

یادته بهم گفتی که شب بی اعتباره ...

بودن و نبودنش فرقی نداره ...

تو قسم خورده بودی با من می مونی ...

دیگه اسمت واسه من یه یادگاره ...

خاطرات عشق پاره تو دلم چه موندگاره ...

قاب چشمای سیاهت عمریه که رو دیواره ...

تو شبای بی ستاره دل من هواتو کرده

فرق من و تو: گفتی عاشقمی، گفتم دوستت دارم. گفتی اگه یه روز نبینمت میمیرم، گفتم من فقط ناراحت میشم. گفتی من بجز تو به کسی فکر نمی کنم، گفتم اتفاقا من به خیلی ها فکر می کنم. گفتی تا ابد تو قلب منی، گفتم فعلا تو قلبم جا داری. گفتی اگه بری با یکی دیگه من خودمو می کشم، گفتم اما اگه تو بری با یکی دیگه، من فقط دلم میخواد طرف رو خفه کنم. گفتی ... ، گفتم... . حالا فکر کردی فرق ما این هاست؟ نه! فرق ما اینه که: تو دروغ گفتی، من راستشو

مگر این دل ،دل من ، دل ندارد

به عشقــت حق آب و گِـــل ندارد

شکستی این دل چون شیشه ام را

فدای چــشم تـــو.. قـــابــل ندارد

......

سراپا دود آهی بودی ای دل

کنارم گاه گاهی بودی ای دل

همیشه راه تو از من جدا بود

رفیق نیمه راهی بودی ای دل

نیمه شب اواره و بی حس و حال                     در سرم سودای جامی بی زبان

پرسه ای اغاز کردیم در خیال                          دل به یاد اورد ایام وصال

از جدایی یک دو سالی می گذشت             یک دو سال از عمر رفت و برنگشت

دل به یاد اورد اولین بار را                                 خا طرات اولین دیدار را

ان نظر بازی ان اسرار را                             ان دو چشم مست اهو وار را

همچو رازی مبهم و سر بسته بود                   چون من از تکرار او هم خسته بود

امد و هم اشیان شد با من او                            همنشین و هم زبان شد با من او

خسته جان بودم که جان شد با من او                       ناتوان بود و توان شد با من او

دامنش شد خوابگاه خستگی                                    این چنین اغاز شد دلبستگی

وای از ان شب زنده داری تا سحر                      وای از ان عمری که با او شد به سر

مست او بودم زدنیا بی خبر                       دم به دم این عشق می شد بیشتر

امد و در خلوتم دم ساز شد                                       گفتگو ها بین ما اغاز شد

گفتمش در عشق پا بر جاست دل                            گر گشایی چشم دل زیباست دل

گر تو زور و رغوان شوی دریاست دل                               بی تو شام بی فرداست دل

دل زعشق روی تو حیران شده                              در پی عشق تو سرگردان شده

گفتمت در عشقت وفادارم بدار                                چون تویی مخمول خمارم بدار

با تو شادی می شود غم های من                                با تو زیبا می شود دنیا ی من

گفتمش عشقت به دل افزون شده                              دل ز جادوی رخت افزون شده

جز تو هر یادی به دل مدفون شده                                      عالم از زیباییت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش                             طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود                              وحل کس جز او در این دل جا نبود

دیده جز براو بینا نبود                                           همچو عشق من هیچ گل زیبا نبود

خوبی او شعله افاق بود                                             در نجابت در نکویی پاک بود

روزگار اما وفا با ما نداشت                                        طاقت خوشبختی ما را نداشت

پیش پای ما عشق ما سنگی گذاشت                          بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

اخر قصه هجران بود و بس                           حسرت و رنج فراوان بود و بس

یار ما را از جدایی غم نبود                             در غمش مجنون عاشق کم نبود

با من دیوانه پیمان ساده بس ساده بس                  ساده هم این عهد وپیمان را شکست

بی خبر پیمان یاری را گسست                                  این خبر ناگاه پشتم را شکست

ان کبوتر ناگاه از بدر رفت                                      رفت وبا دلدار دیگر عهد بست

با که گویم او که هم خون من است                         خصم جان و تشنه ی خون من است

بخت بد وین وصف او قسمت نشد                                این گدا مشمول این رحمت نشد

عاشقان را خوشدلی تقدیر نیست                                     با چنین تقدیر بد تدبیر نیست

مست و مخمور وخراب از غم شدم                                     ذره ذره اب گشتم کم شدم

اخر اتش زد دل دیوانه را                                            سوخت بی پروا دل پروانه را

عشق من از من گذشتی خوش گذر                                 بعد از این حتی تو اسمم را نبر

خاطراتم را تو بیرون کن زسر                                    دیشب از دست رفت فردا را نگر

اخر یک بار بشنو از من پند                                            بر من و بر روزگارمدل نبند

عاشقی را دیر فهمیدی چه سود                                          عشق دیرین گسسته تارو پود

گر چه اب رفته باز اید به رود                                    ماهی بی چاره اما مرده بود

بعد از این اشیانت هر کس است

باش با او یادت مارا بس است